Από το Πολυτεχνείο στη Χρυσή Αυγή και Πίσω

Προφανώς επετειακή ανάρτηση για την επέτειο της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο το 1973 η οποία έληξε με την είσοδο στο χώρο αρμάτων μάχης, στρατού και αστυνομίας. Το μήνυμα τότε ήταν η ανάγκη για δημοκρατία, ελευθερία έκφρασης και διακοπή της απομόνωσης της Ελλάδας από τον υπόλοιπο κόσμο. (Με την ευκαιρία έχει κανείς μετρήσει πόσες φορές στην ιστορία  η Ελλάδα έμεινε απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο με την πρωτοβουλία κατακτητών, δικτατόρων κλπ ;  ) . Πιστεύω ότι το αποκαλούμενο «νόημα του πολυτεχνείου» εμπεδώθηκε και εμπλουτίστηκε μετά τα γεγονότα του 1973, την περίοδο της αρχής της μεταπολίτευσης. Την στιγμή των γεγονότων ήταν λίγοι οι συμμετέχοντες, αρκετοί υποστηρικτικές αλλά και αρκετοί που έκαναν ότι δεν συνέβαινε τίποτα ή ακόμη πίστευαν ότι συνέβαινε κάτι ενοχλητικό για τη σταθερότητα της χώρας. Αυτοί οι τελευταίοι τις ημέρες του Πολυτεχνείου άδειαζαν τα τοπικά μπακάλικα από τα μακαρόνια και τη ζάχαρη.   Στο πνεύμα της εμπέδωσης των γεγονότων του Πολυτεχνείου ήρθε να προστεθεί και άλλη μια διατύπωση που αφορά τη «γενιά του Πολυτεχνείου». Σε αυτήν προσμετρούνται μια σειρά από μέτριες προσωπικότητες που μπήκαν στην πολιτική με τις περγαμηνές του αγωνιστή, έγκλειστου στο Ε.Μ.Π. Βεβαίως, υπάρχουν εκατοντάδες άνθρωποι που τη δράση εκείνης της εποχής δεν την δημοσιοποίησαν, ούτε την υποθήκευσαν, ούτε την αντάλλαξαν με μια δημόσια θέση. Η ταύτιση της «γενιάς του Πολυτεχνείου» με τις προαναφερόμενες μέτριες προσωπικότητες έχει πολιτική σκοπιμότητα αφού στη συνέχεια συγκεκριμένη μερίδα πολιτικών τους καταλογίζει όλα τα κακά «της μεταπολιτευτικής περιόδου». Τέλος, έχουμε και τις δυνάμεις της Δημοσίας Τάξεως οι οποίες σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου (και λίγες ημέρες μετά) γιορτάζουν με τη σειρά τους το γεγονός, αναπαριστώντας τα γεγονότα του 1973, περικυκλώνοντας τα ιδρύματα και τους διαδηλωτές και συμπλεκόμενοι μαζί τους γιατί, στη συνεχιζόμενη μεταπολίτευση, ο καθένας πρέπει να παίξει το ρόλο του. Δηλαδή, σε κάθε μεταβατική κατάσταση υπάρχει η τάση του «προς» αλλά δεν αποκλείεται και η τάση της επιστροφής στο «πριν» !  

Από το 1973 μέχρι σήμερα υπάρχουν πολλοί οι οποίοι επετειακά δημοσιοποιούν τις απόψεις  ότι η χούντα δεν έπεσε από τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου και ότι η γενιά του Πολυτεχνείου συνδέεται με τη πολιτική της διαφθοράς στην Ελλάδα και ότι δεν χρειάζεται να το γιορτάζουμε γιατί πάλι φασαρίες θα γίνουν και ότι τελικά, μπορεί να ήμασταν καλύτερα σήμερα αν δεν είχε πέσει η χούντα του 67.  Τέτοιες απόψεις εκφράζονταν από βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου και αναμεταδίδονται από την ελεύθερη τηλεόραση. Οι εν λόγω εκφραστές (πολιτικοί και δημοσιογράφοι) δεν σκέφτονται ότι χωρίς την αλλαγή του καθεστώτος δεν θα είχαν καμιά ευκαιρία, γιατί εκφράζονται με τη βεβαιότητα ότι και χωρίς τη «μεταπολίτευση» θα είχαν ένα ρόλο στο όποιο πολιτικό σχήμα, ακόμη και σε μια μετα-δικτατορία. Όλα αυτά συνέβησαν και συμβαίνουν πριν την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής ή και παράλληλα.

Η δικτατορία του 67 κράτησε 7 χρόνια και η μεταπολίτευση κρατάει 40 χρόνια. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι έχει περάσει πολύς χρόνος για να βρούμε το νέο μας πολίτευμα και τους νέους μας πολιτικούς και γι αυτό, με «μεταπολιτευτικούς όρους», το «μετά» ορισμένες φορές μοιάζει περισσότερο με το «πριν».

vpante

This entry was posted in Αποψη, Πολιτική and tagged , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *