1940 – 2015

Την επόμενη της επετείου της 28ης Οκτωβρίου (2015) γράφω μερικές γραμμές για τις σκέψεις σχετικά με τον συγκεκριμένο εορτασμό όπως τον βίωνα και όπως τον βιώνω. Ξεκαθαρίζω ότι αυτά τα γράφω σήμερα, 29 Οκτωβρίου, γιατί δεν θέλω να μειώσω ούτε να στεναχωρήσω τις μαμάδες και τους μπαμπάδες που ανεβάζουν φωτογραφίες από παιδιά που κυματίζουν γαλανόλευκες σημαίες. Ο γονιός έχει δικαίωμα να αισθάνεται υπερήφανος για το παιδί του σε ότι νομίζει ότι το διακρίνει και το ταυτίζει με αυτά που πιστεύει ή πίστευε η οικογένεια του.

Εδώ σας μεταφέρω το βίωμα της 28ης Οκτωβρίου στα μαθητικά μου χρόνια. Μας ήταν σαφές ότι εορτάζαμε την αρχή ενός πολέμου. Μας ήταν σαφές ότι ο πόλεμος οδήγησε σε θυσίες ψυχών, της γενιάς των γονιών μας. Ήταν σαφές ότι ο πόλεμος (που την ημέρα έναρξης του εορτάζαμε) δεν υπήρξε νικηφόρος για την Ελλάδα και ακολούθησαν η κατοχή της χώρας. Μέσα στις ημέρες του εορτασμού η δικιά μας γενιά προετοιμαζόταν ψυχολογικά να συμμετάσχει στον επόμενο πόλεμο για την υπεράσπιση της Ελλάδος. Αυτός ήταν και ο λόγος των μαθητικών παρελάσεων σε στρατιωτικό σχηματισμό, με ομοιόμορφες στολές, βήμα, παράστημα, σχολικό έμβλημα και φυσικά σημαιοφόρο. Ο σκοπός ήταν διπλός : Απόδοση τιμών σε αυτούς που χάθηκαν και διαβεβαίωση ότι εμείς, η νέα γενιά, είμαστε έτοιμοι να θυσιαστούμε για τα ίδια ιδανικά του 1940. Αυτά όλα που σας περιγράφω γίνονταν περίπου 30 χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου και σε κάθε περίπτωση είχαν ένα επίκαιρο νόημα αλλά και ένα βαθύτερο δέος για το ότι και η δικιά μας γενιά μπορεί να έπρεπε να θυσιαστεί και με την παρέλαση δηλώναμε ότι θα το πραγματοποιούσαμε !

H γενιά των “πολεμιστών” βίωσε τα κακά των πολέμων και άκουσε τις λυρικές παρακλήσεις για να δοθεί μια ευκαιρία στην ειρήνη αλλά, συνεχίζει να εορτάζει την αρχή του πολέμου. Σήμερα οι απόγονοι των “πολεμιστών¨ θαυμάζουν τα δικά τους παιδιά στην παρέλαση. Δεν είμαι σίγουρος ότι όλοι οι γονείς αντιλαμβάνονται τον συμβολισμό και θα ήθελαν να δουν αυτά τα παιδιά (αγόρια και κορίτσια) να συμμετάσχουν στον πόλεμο.

Προσωπικά πιστεύω ότι το νόημα της ειρήνης και η αποτροπή κάθε είδους σύρραξης ή εχθροπραξίας αποτελεί ανώτερο ιδανικό για να τροφοδοτήσει την νέα (επόμενη) γενιά. Ελπίζω κάποια Ελληνική κυβέρνηση να υποστηρίξει τον εορτασμό του τέλους του δεύτερου παγκόσμιου πόλεμου (8 Μαΐου 1945;).

Κλείνοντας θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι και οι καταλήψεις κρατών γίνονται και με οικονομικά μέσα. Δηλαδή, μία χώρα μπορεί να έχει απολέσει την εθνική της κυριαρχία χωρίς να έχει πέσει ούτε ένας πυροβολισμός.

/vpante

This entry was posted in Αποψη. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *