Perfect Strangers

Ο πατέρας μου μετά τα ενενήντα του χρόνια είχε μπει στην φάση της γεροντικής άνοιας. Είχε αρχίσει να ξεχνά πρόσωπα, να αγνοεί γεγονότα και να αποπροσανατολίζεται, ακόμη και μέσα στο σπίτι του. Πριν σηκωθεί να πάει στη τουαλέτα έδειχνε με το χέρι του και ρωτούσε «οι τουαλέτες είναι από εκεί;». Δεν είχαμε πολλές τουαλέτες αλλά μάλλον δεν ήταν σίγουρος αν ήταν στο σπίτι ή σε δημόσιο κτίριο.

Σε αυτή την φάση φαινόταν να είχε χάσει την περιβολή της ευγένειας και έλεγε κάποια πράγματα με ωμή ευθύτητα. Κάθε Σάββατο πρωί τους επισκεπτόμουν στο διαμέρισμα τους στα Πατήσια για να τους μεταφέρω νέα και να συζητήσουμε διάφορα θέματα. Σε όλη την διάρκεια της επίσκεψης ο πατέρας φαινόταν να παρακολουθεί και να συμμετέχει. Συχνά, κάνοντας την ίδια ερώτηση ζητούσε να επαναλάβουμε κάτι που είχε ειπωθεί πριν από λίγο. Το είχαμε συνηθίσει. Αυτό που με σόκαρε ήταν ότι μετά τον θάνατο του, η μητέρα μου ανέφερε ότι όταν έφευγα τα Σάββατα την ρωτούσε ποιος ήταν ο νεαρός που μας λέει τόσα πράγματα ; Και αυτή το είχε συνηθίσει και του απαντούσε : «Ο γιός μας, Νίκο, δεν θυμάσαι τον γιό μας;»

Ένα πρωινό Σαββάτου, από αυτά που δεν αισθανόταν πολύ δυνατός, τον βρήκα στο κρεββάτι. Ήταν ανασηκωμένος στα μαξιλάρια, χλωμός και αχτένιστος. Καθόμουν απέναντί του, στην μοναδική καρέκλα του δωματίου που ήταν σετ με την επίπλωση της κρεβατοκάμαρας κρατώντας ένα φλιτζάνι καφέ στο χέρι.

Μου είπε : «Μετά από εσένα θα κάναμε με την μάνα σου και ένα άλλο παιδί αλλά όταν ήρθε δεν είχαμε την οικονομική άνεση και το ρίξαμε. Θα είχες έναν αδελφό». Εκείνη την στιγμή εντυπωσιάστηκα από την οικονομία του λόγου στην αποκάλυψη ενός τέτοιου γεγονότος. Μου πέταγε ένα κομμάτι πληροφορίας φοβούμενος να μη χαθεί από το μυαλό του.

Ήταν ένα κομμάτι της οικογενειακής μας ιστορίας Λίγο αργότερα, όταν ξανάφερα το γεγονός στο νου μου ανάβλυσε από μέσα μου ο πόνος της απώλειας και με κατέλαβε το βαρύ αίσθημα της αδικίας επειδή οι γονείς μου δεν είχαν αναφέρει τίποτα σχετικό. Ήταν ένα κομμάτι και της δικής μου ιστορίας !

Αισθάνθηκα ένοχος που είχα χάσει έναν αδελφό και δεν τον είχα θρηνήσει ποτέ. Ο αδελφός μου, χωρίς ημερομηνία γέννησης και χωρίς ημερομηνία θανάτου. Δεν μου είπαν τίποτα. Είχα δικαίωμα στην θλίψη της απώλειας. Έπρεπε να γνωρίζω ότι δεν είμαι μοναχοπαίδι.  Δεν ήταν τυχαίο που τράβαγα μόνος μου πλέον τόσα ζόρια τώρα που οι γονείς μεγάλωσαν και ήθελαν φροντίδα και βοήθεια. Δεν ήμουν μόνος, έμεινα μόνος. Βαριά συναισθήματα αλλά και λίγο παρηγορητικά. Η θλίψη της απώλειας είναι αντίδοτο στη μοναξιά. Ίσως για αυτό τόσα χρόνια αισθάνομαι βαθιά μόνος.

/vpante

 

This entry was posted in Ταξίδι. Bookmark the permalink.

One Response to Perfect Strangers

  1. Swell says:

    Εξαιρετικό.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *